کمیته بحران زندانیان سیاسی

بنابه گزارشات رسیده از بند 1 زندان گوهردشت کرج، پرونده سازی جدید علیه شهرام پومنصوری پس از ضرب وشتم او و انتقال به بند 1 زندان گوهردشت کرج.
زندانیان شهرام و فرهنگ پورمنصوی 14 اردیبهشت ماه که با یورش گارد زندان مورد ضرب وشتم قرار گرفتند و سپس آنها را به بند 1 زندان گوهردشت کرج منتقل کردند.شهرام پورمنصوری در اثر ضربه ای که عباس سعیدی رئیس بند 6 زندان گوهردشت کرج به گوش سمت چپ وی وارد کرده است. باعث پارگی پرده گوش او شده است و تا به حال از درمان کردن وی خوداری می کنند.
از طرفی دیگر شورای زندان پس از ضرب وشتم و انتقال به بند 1 طی حکمی که به شهرام پور منصوری ابلاغ شده و در آن قید گردیده که برای مدتی از داشتن ملاقات با خانواده اش محروم و همچنین محرومیتهای سنگین دیگر را علیه وی به اجرا گذاشته اند. یکی از پاسدار بندها به نام بای که در ضرب وشتم آقای پور منصوری شرکت داشت علیه او شکایت نموده.
در طی روز های اخیر 2 بار سالاری رئیس شعبه 13 دادگاه انقلاب کرج در زندان گوهردشت حاضر شد و شهرام پور منصوری را مورد محاکمه قرار داد.اتهاماتی که به این زندانی نسبت داده شده فحاشی و توهین به پرسنل زندان می باشد. هنگامی که زندانی شهرام پورمنصوری از خود دفاع می کرد و آنچه را که اتفاق افتاده بود تشریح می کرد ،به سالاری گفت من باید شاکی باشم چونکه بدون دلیل مورد ضرب وشتم قرار گرفتم و در اثر این ضرب وشتم ها پرده گوشم پاره شده است. سالاری ضمن قطع دفاعیات آقای پور منصوری او را مورد اهانت قرار داد و به او گفت :که ما فقط حرف پرسنل خود را قبول داریم و نه حرف ترا.
فرهنگ پور منصوری که از 14 اردیبهشت ماه پس از ضرب وشتم از بند 6 به سلولهای انفرادی بند 1 منتقل شده بود روز دوشنبه 21 اردیبهشت ماه به بند 5 منتقل شد.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، یورش به زندانیان بی دفاع،مورد ضرب وشتم قرار دادن آنها ،انتقال به سلول انفرادی ،پرونده سازی و مورد محاکمه قرار دادن آنها را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و سازمانهای حقوق بشری خواستار اقدامات عملی برای پایان دادن به شکنجه زندانیان در ایران است.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران
22 اردیبهشت 1388 برابر با 12 می 2009
گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید:
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل
سازمان دیدبان حقوق بشر

بنابه گزارشات رسیده از زندان اوین،دستگیر شدگان روز جهانی کارگر در قزنطینه زندان اوین در شرایط بسیار بدی در بازداشت بسر می برند.

بنابه گزارشات رسیده از زندان مرکزی اصفهان( دستگرد) 3 زندانی جهت اجرای حکم اعدام به سلولهای انفرادی منتقل شدند.
روز شنبه 19 اردیبهشت ماه زندانی 3 زندانی از بند 4 زندان مرکزی اصفهان برای اجرا حکم اعدام به سلولها انفرادی انتقال داده شدند. هر 3 زندانی که برای اعدام به سلول انفرادی انتقال داده شدند متهم به قتل هستند.
زندانیانی که روز شنبه 19 اردیبهشت ماه به سلول انفرادی انتقال داده شدند عبارتند از :
1.محمود کریمی 27 ساله،در حدود 2 سال است که در بند 4 زندان مرکزی اصفهان بسر می برد
2.حسین باقری 32 ساله ،از بند 4 زندان مرکزی اصفهان و 3 سال است که در بازداشت بسر می برد
3.علیرضا ملک محمدی 35 ساله ،در حدود 4 سال است که در بند 4 زندان مرکزی اصفهان زندانی است
لازم به یاد آوری است زندانی مصطفی کیانی 28 ساله روز سه شنبه 15 اردیبهشت ماه در زندان اصفهان اعدام شد ولی تا به حال از اعلام خبر رسمی اعدام این

بنابه گزارشات رسیده از بند 6 زندان گوهردشت کرج،گارد زندان روز جمعه 18 اردیبهشت ما ه به زندانیان این بند یورش بردند و آنها را آماج باتومهای خود قرار دادند .
در ساعات آغازین روز جمعه 18 اردیبهشت ماه تعداد زیادی از گارد ویژه زندان به سالنهای 18 و 16 بند 6 زندان گوهردشت کرج یورش بردند . این یورش حوالی ساعت 01:00 آغاز گردید و تا ساعت 02:00 ادامه داشت. زندانیان که در خواب بسر می بردند با فریادهای و ضربات باتوم از خواب بیدار شدند و گارد زندان وحشیانه به جان زندانیان بی دفاع که در خواب بسر می بردند افتاد.آنها به زندانیان دستور دادند که رو به دیوار بایستند و در حالی که، در آن حالت قرار داشتند مورد ضرب وشتم قرار می گرفتند. آنها پس از یک ساعت ضرب وشتم زندانیان بدون دلیل بند 6 را ترک کردند .
کرمانی رئیس حقاظت و اطلاعات زندان و فرد دیگری بنام کردپور افسر پاسدار بند فرماندهی این حمله را به عهده داشتند وکرمانی خود دستور ضرب وشتم زندانیان را می داد .
در روزهای اخیر یورشها ، شکنجه های جسمی، فشارها و اذیت ازارها بر زندانیان سیاسی و سایر زندانیان به نحو بی سابقه ای شدت یافته است.که از جمله آنها یورشهای چند روز اخیر به زندانیان سیاسی بند 2 و مورد ضرب وشتم قرار دادن آنها و انتقال بهروز جاوید طهرانی به سلول انفرادی وسایر زندانیان به سلولهای دیگر که در حال حاضر زندانیان سیاسی بهروز جاوید طهرانی و افشین بایمانی در اعتصاب غذا بسر می برند.همچنین یورش به سلول زندانیان فرهنگ و شهرام پورمنصوری و مورد ضرب وشتم قرار دادن آنها و انتقال آنها همراه با یک زندانی دیگر به نام محمد شرافت مند به سلولهای انفرادی بند 1 زندان گوهردشت که محل شکنجه زندانیان می باشد.و همچنین احضار چند زندانی از بند 2 بدلیل داشتن ارتباط با زندانیان سیاسی این بند و تهدید آنها به انتقال به بند 1 در صورت ادامه تماس با زندانیان سیاسی، این تهدیدات توسط فردی بنام آجیر معاون فرهنگی بند 2 صورت گرفته است. بردن زندانیان به حفاظت واطلاعات زندان و تحت وحشیانه ترین شکنجه های جسمی قرار دادن آنها،اخرین زندانی که تحت شکنجه نبی الله فرج نژاد قرار گرفت آقای صلاح الدین جعفری است که مجددا به حفاظت فرآخوانده شده و توسط کرمانی تهدید شده است که چرا آخبار شکنجه وی به بیرون از زندان راه یافته است.
اقدامات فوق علیه زندانیان سیاسی و سایر زندانیان توسط علی حاج کاظم رئیس زندان،علی محمدی معاون اجرائی زندان،کرمانی و نبی الله فرج نژاد رئیس و معاون حفاظت واطلاعات زندان ،آخریان رئیس بند 2 وعباس سعیدی رئیس بند 6 زندان گوهردشت صورت می گیرد.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،یورش وحشیانه و ضرب وشتم زندانیان بی دفاع که در خواب بسر می بردند را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و سایر سازمانهای حقوق بشری خواستار اقدامات عملی برای پایان دادن به یورشها و شکنجه در زندانهای این رژیم است.
فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران
18 اردیبهشت 1388 برابر با 08 می 2009
گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید:
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل
سازمان دیدبان حقوق بشر

مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

طوفان تبر زنگار بسته‌اش را زمین بگذارد

نرگه ای میخواهد بروید

تفنگ ها لال شوند

کودکی می خواهد بخوابد

خانم ... عزیز

سلام

گفتی که نامه بابا آب داد را دوست داری و با روحیات تو نزدیکی بسیاری دارد، راست‌اش را بخواهید آن نامه را با تمام وجود برای دانش آموزان‌ام و برای کودکی‌های خودم نوشتم و در آن آرزوها و رویاهای‌ام را بر روی کاغذ آوردم.

کودکی من (و نسل ما) به گونه‌یی بوده تاثیرات عمیقی بر همه‌ی وجوه زندگی‌مان گذاشته است. من شعری از کودکی ام به یاد ندارم. اصلا شعری به ما یاد ندادند. تازه در دهه‌ی سوم زندگی‌ام فهمیدم که توپ قلقلی را باید از بابا جایزه می‌گرفتم و پاهای‌ام را باید دراز می‌کردم تا مادر برای‌ام اتل متل می‌گفت. باید معلمان به ما یاد می‌دادند تا برای خورشید و آسمان شعر بسراییم، باید همراه درخت‌ها قد می‌کشیدیم، باید با رودخانه جاری می‌شدیم، باید با پروانه‌ها آسمان را در می‌نوردیدیم و باید و باید و باید و...

ولی موسیقی ما مارش نظامی بود، شعر ما برای تفنگ و سنگر بود و از ترس هلی‌کوپتر جرات به آسمان نگاه کردن را هم نداشتیم.

در دهه‌ی سوم زندگی‌ام فهمیدم قصه‌یی بلد نیستم، اصلا نمی‌دانستم که کودک باید پای قصه پدربزرگ و مادربزرگ‌ها بنشیند و به قصه‌ی خرگوش شجاع و جوجه اردک زشت گوش کند و با آن‌ها بخوابد.

نمی‌دانستم که کودک باید با رویاهای‌اش زنده‌گی کند و با آن‌ها بزرگ شود، آخر قصه‌ی کودکی‌های ما تعداد کشته‌ها در فلان کوهستان یا ساعت‌ها جنگ در فلان کوه بود.

باور کن نگذاشتند کودکی کنیم شاید به همین دلیل باشد که هنوز در سی و چند ساله‌گی دوست دارم بازی‌های کودکانه انجام دهم. شاید به همین دلیل باشد که این‌قدر از بازی با بچه‌ها لذت می‌برم و هنوز آرزو دارم باز فرصتی پیش آید تا پای ثابت حلقه عمو زنجیر باف و گرگم به هوای کودکان شوم.

از نسل ما بازی، شادی و لذت را گرفتن به همین خاطر چیزی از کودکی‌ها به یاد ندارم. حال تو بگو، اگر از شعر تو اعتراض، فریاد و عشق را بگیرند، چه می‌ماند؟ اگر از طبیعت بهار را و از شب، ماه و ستاره را بدزدند چه می‌ماند و حال بگو اگر از یک انسان کودکی‌اش را بگیرند از او چه به جا می‌ماند؟

... عزیز

در دوران نوجوانی‌مان نیز به جای خواندن داستان‌های علمی-تخیلی یا به دنبال خواندن اساس‌نامه‌ی فلان حزب بودیم و شیوه‌های جنگ مسلحانه یا درس‌مان تاریخ ادیان بود.

به جای نوشتن شعر برای معشوق یا تاریخ جنبش‌های آمریکای لاتین را می‌خواندیم یا درسمان مبارزات مسلمانان کومور و موریتانی بود. هنوز کودکی نکرده بودیم که وارد دنیای بزرگ‌سالی‌مان کردند. حتا فرصتی برای عشق و عاشقی هم نمانده بود.

.. عزیز

کودکی من با بوی سرب و گلوله و رگبار تفنگ آغاز شد.

روستای زیبای ما با آن‌همه چشمه که اکنون جز ویرانه چیزی از آن به جای نمانده در میان چند کوه محصور شده بود به کندوی زنبور عسلی می‌ماند که راه‌های بسیاری از اطراف به آن ختم میشد. خاطرات من از این روستا و این‌گونه آغاز می‌شود (قبل از آن چیزی به یاد ندارم)

بنام خدا
آموزندگان اندیشه و مدافعان پر غیرت اندیشیدن به سطوح آمدن بیداد رژیم ملاها در جای جای مرز پرگهر دست به اعتصاب زدندو می بینیم که این توده جامعه ساز که همواره در طول تاریخ ناجی بشریت بوده است اکنون گرفتار در چنگال مرتجعانی فاشیست که برای حفظ موجودیت ننگ زده اشان از هیچ جنایتی فروگذار نیستند در اسفبار ترین شرایط متحمل شدید ترین شکنجه های روحی و روانی می شوند و رژیم ولایت فقیه نه تنها به محرومیت اقتصادی و پایمال کردن جایگاه اجتماعی معلمان اکتفا نکرده، که کمر به شکنجه جسمی و زندانی کردنشان بسته است.
اینان چه جرمی جزء تعلیم اندیشه ها داشتند که باید در بدترین وضعیت اقتصادی نگه داری شوند و گاه اعتراض به فجیع ترین شکل ممکن سرکوب شوند .آیا فریاد برای ایجاد برابری و فریاد برای ایجاد برابری دست مزدها و هماهنگی پرداختها امنیت حاکمیت را به خطر می اندازد که اینگونه خامنه ای وحشت زده و سراسیمه فرمان به درهم شکستن اعتراضشان می دهد.
مگر رسالت معلمان جزء اعتلای بشریت است .چرا نباید بتوانند در رفاه نسبی و با آسایش خاطر به فرزندان میهن بیاموزند اینها نیز مگر آنکه حاکمیت از اندیشیدن بحراست و ماهیتی ضد بشری داشته باشد .
آری صدای هر دانشجوئی که از دانشگاه امیر کبیر ،اصفهان ،بابل ،شیراز ،سهند تبریز و دانشگاههای سراسر کشور شنیده می شوند و در دفاع از حقوق خلق فریاد می کشد و ستونهای پوسیده ولایت فقیه را می لرزاند حاصل تلاش بی وقفه معلمانی است که در جای جای این کشور آزاده زیستن را مشق یاران دبستانی کرده است و به همین دلیل است کلیت فاشیستی رژیم در کینه توزی مثال زدنی تمام عقده هایش را بر سر معلمان خالی می کند .معلمان اکنون سنگر مقاومتند و این لحظه ها زمان امتحان است .پس دست در دست هم دین شاگردی ادا کرده جایگاه رفیع معلم را می ستاییم و با حمایت از اعتصاب معلمان و پیوستن به اعتراض این تودۀ همیشه سرافراز فریاد مرک بر دیکتاتور را در سراسر کشور طنین افکن انداز می کنیم .
زندانیان سیاسی زندان مرکزی اصفهان
10 اردیبهشت 1388

انتشار:
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

http://hrdai.blogspot.com
http://pejvakzendanyan.blogfa.com
pejvak_zendanyan10@yahoo.com
pejvakzendanyan@gmail.com
tel.:0031620720193

خبرنامه امیرکبیر

اول ماه مه روز جهانی کارگر در حالی برگزار میشود که در ایران در یکسال گذشته دامنه فشار بر فعالان کارگری بازهم گسترش یافته و سرکوب و پیگرد انها ادامه داشته است. بیش از دوسال است که منصور اسانلو رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران وحومه به اتهام اقدام علیه امنیت ملی در زندان است و ابراهیم مددی همکار او ونایب رئیس همین سندیکا نیز به همین اتهام حدود یکسال است که در زندان بسر میبرد.

در طول یکسال گذشته رهبران سندیکای نیشکر هفته تپه نیز بارها به دادگاه احضار شده و برای آنها احکامی نظیر محرومیت از فعالیت سندیکایی صادر شده است.

در همین مدت چند تن از اعضای اتحادیه آزاد کارگران محاکمه شدند و دوتن از فعالان کارگری زن در زندان سنندج شلاق خوردند.

به مناسبت اول ماه به یاد همه این فشارهایی که برکارگران ایران وارد میشود با پروانه اسانلو همسر منصور اسانلو تماس تلفنی گرفتم و ضمن تبریک روز اول ماه مه از او پرسیدم که از همسرش چه خبری دارد و در چه وضعیتی است؟

وضعيت آقای اسانلو به همان شکل سابق است و هيچ تغييری در آن ايجاد نشده و متاسفانه به رغم پيگيری های خانواده و وکيل او، آقای اسانلو در همان زندان رجايی شهر زندانی است و شرايط خيلی بدی دارد. در روز کارگر، جای او هم پيش خانواده اش خالی است و هم پيش دوستان و همکارانش.

شما آحرین بار کی اورا دیدید؟

ما معمولا آقای اسانلو را ماهی دو بار و گاهی اوقات ماهی يک بار می بينيم، چون زندان رجايی شهر کرج از محل زندگی ما دور است و برای ما خيلی سخت است که بخواهيم اين همه راه را برويم. زمان ملاقات او دو هفته يک بار است، يک هفته آقايان می روند يک هفته خانم ها و اين ملاقات جدا از هم انجام می شود. تا به حال ملاقات ما به شکل غير حضوری بود، ولی دو سه بار است که او را به شکل حضوری ملاقات می کنيم.

وضع جسمی و سلامتی آقای اسانلو چه طوراست؟

از نظر جسمی مهره سوم کمر او آسيب ديده و درد دارد. دکترهای زندان برای او دو بار عدم تحمل کيفر صادر کرده اند، ولی از طرف مسئولين اهميتی به اين موضوع داده نشده است و آقای اسانلوهنوز در زندان به سر می برد. همچنين شبکيه چشم آقای اسانلو جراحی شده و حتما بايد چشم او کنترل شود و فشار ته چشمش اندازه گيری شود، ولی حدود هفت يا هشت ماه است که او را برای چکاپ و پيگيری نياورده اند.

در ضمن آقای اسانلو سال ها پيش عمل قلب باز انجام داده و حتما بايد رژيم خاص غذايی داشته باشد، دور از استرس باشد و دور از محيط زندان. پزشکان بارها و بارها اين مسئله را عنوان کرده و نامه داده اند، ولی با وجود توصيه اکيد پزشکان تا به حال مشکل آقای اسانلو حل نشده است. ما هم به هر جا مراجعه می کنيم با در بسته مواجه می شويم.

خانم اسانلو شما در صحبتهایتان اشاره دارید به شرایط بد زندان رجائی شهر ، خوب تردیدی نیست که زندان معمولا شرایط مناسبی ندارد ولی به نظر میرسد تاکید شما برموضوعی هست.

من هر بار که شکل ظاهری زندان را می بينم به نظرم زندان بسيار بدی است. برای هر بار ملاقات بايد زمانی طولانی منتظر باشيم و اين چقدر برای ما سخت است. باور کنيد هر بار که او را می بينيم به جای اين که روحيه ما بهتر شود، بدتر می شود . او از مشکلات داخل زندان برای من می گويد و من مسايل را انتقال می دهم، چون او داخل زندان است و مشکلات را از نزديک می بيند.

منظور من هم مشکلاتی است که آقای اسانلو مطرح می کند. او در چه شرايطی به سر می برد و در کنار چه جور زندانيانی است ؟

او در کنار زندانيان عادی است ولی حتی يک روز به او مرخصی نمی دهند، يعنی از داشتن حداقل حقوق يک زندانی هم محروم است. آقای اسانلو دوران محکوميت خود را سپری می کند، پس بايد شرايط زندگی يک انسان برای او فراهم باشد که متاسفانه وجود ندارد. تازه خيلی از اين مشکلات را آقای اسانلو برای من تعريف نمی کند تا ناراحت نشوم. فقط چيزهايی را که نمی تواند در مورد آن سکوت کند برای من تعريف می کند و من هم طبيعی است که ناراحت می شوم از اين که همسرم تحت چنين فشار و ناراحتی است.

بنابه گزارشات رسیده از سلولهای انفرادی بند2 زندان گوهردشت کرج ،وضعیت جسمی بهروز جاوید طهرانی روبه وخامت